Het is herfst, de tijd dat de bladeren gaan vallen. De natuur verandert. Ik ben altijd verbaasd over de mooie kleuren van de herfst. Herfst is ook de tijd die komt na een bloeiperiode. De tijd van loslaten.

Loslaten is wat ik nu doe. Niet meer vasthouden aan de veiligheid, maar gaan voor een nieuw avontuur. Na een periode van nadenken, ik heb hier echt de tijd voor genomen, heel veel nadenken. Dit is zelfs het grootste onderwerp van gesprek geweest tijdens een weekje Texel. Het afwegen van de voors en tegens. Maar vooral ook het nadenken over wat als ik nu niet deze stap zet, wat dan of wanneer dan wel.

Als ik straks 75 ben en terugkijk op mijn leven, wat zie ik dan? Heb ik dan spijt dat ik deze stap niet heb gezet, dat ik heb vastgehouden aan de veiligheid? Spijt dat ik het geeneens geprobeerd heb?

Ik denk dat ik dan met spijt terugkijk dat ik het niet geprobeerd heb. Dus echt waar, ik heb de knoop doorgehakt en gisteren mijn veiligheid losgelaten. Ik heb mijn betaalde baan opgezegd en ga verder als volledige zelfstandige. Eng? Zeer zeker. Natuurlijk speelt de vraag of het mij gaat lukken. Maar ik voel vooral opluchting, opluchting dat ik de knoop nu eindelijk heb doorgehakt. En ik ben ervan overtuigd dat ik op mijn pootjes terecht kom.

Zit jij ook met een vraagstuk en kan ik jou helpen? Laat het mij dan weten.

Ilona Weggeman